Stanisław SEWERYŃSKI, ODROWĄŻ (1903 - 1992), Trzy spodki

ceramika szkliwiona;

2,5 x 11 cm; sygn. ryta na spodzie Seweryński / Odrowąż / 1969

1,7 x 7,5 cm; sygn. ryta na spodzie 1973 / Seweryński / Stanisław / Odrowąż

1,5 x 6 cm; sygn. ryta na spodzie St. / Seweryński / Odrowąż / 1970
Stan zachowania: niewielkie odpryski.

Urodził się 24 VI 1903 r. w Rędocinie, od 1950 r. mieszkał w pobliskim Odrowążu. Naukę garncarstwa rozpoczął jako siedmiolatek w warsztacie Jana Krawczyńskiego, który około 1893 r. wyjechawszy z Ćmielowa założył nową osadę garncarską - Rędocin. Wkrótce dołączyli tu inni garncarze: Jan Kwapisz, Jan Szubartowski, Tomasz Wroński, Andrzej Rokita. Po śmierci Krawczyńskiego warsztat przejął A. Rokita, który ożenił się z siostrą Seweryńskiego. Przez kilka lat A. Rokita i S. Seweryński pracowali razem. W 1950 r. S. Seweryński zamieszkał w Odrowążu i tam założył własny warsztat stając się członkiem Cepeliowskiej Spółdzielni Garncarskiej „Chałupnik” z siedzibą w Iłży
Po raz pierwszy brał udział w wystawie ceramiki ludowej w Iłży w 1962 r. Później wielokrotnie uczestniczył w konkursach i wystawach sztuki ludowej w Kielcach, a także konkursach i wystawach ogólnopolskich, jak np. ,,M. Kopernik” – Toruń 1973, „Wielcy Polacy” - Toruń 1975, „Wojsko Polskie” - Warszawa 1976, „Twórczość ludowa dla dziecka” – Toruń 1976, i in. zdobywając nagrody i wyróżnienia. Był członkiem STL, stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki; odznaczony wieloma dyplomami CPLiA i innych Stowarzyszeń i Instytucji Kulturalno-Oświatowych..
Prace S. Seweryńskiego gromadzone w zbiorach muzealnych (Warszawa, Kraków, Kielce, Toruń, Radom, Płock, Łódź i in.), często były eksponowane na wystawach stałych i czasowych.
Stanisław Seweryński zmarł w 1992 roku. (Nagroda im. Oskara Kolberga)